
رزماری (رومارن - اکلیل کوهی)
Rosmarinus officinalis
Rosemary
Lamiaceae

معرفی و گیاهشناسی
رزماری گیاهی
است چندساله و به فرم بوته ای که در تمامی فصل های سال سرسبز می باشد.
برگهای باریک آن به صورت متقابل بر روی ساقه قرار می گیرند و گل های این
گیاه به رنگ آبی مایل به بنفش می باشند. از خصوصیات این گیاه بوی فراوان
برگ ها می باشد که آن را به عنوان یک گیاه معطر مشهور نموده است.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
رزماری
گیاهی است مقاوم به سرما و شرایط خشکی و این خصوصیت ها سبب شده است که در
اکثر مناطق قابل کشت باشد. رزماری بومی مناطق مدیترانه است و در اکثر
مناطق کشورمان به صورت محدود یا وسیع کشت می گردد. رزماری در بسیاری از
کشورهای اروپایی به صورت وسیع کشت می شود.

کاشت، داشت و برداشت
رزماری بندرت
و در شرایط خاصی تولید بذر می نماید و روش مرسوم تکثیر این گیاه قلمه می
باشد. سرشاخه ها و برگ های این گیاه در اوایل دوره گلدهی برداشت می شوند
که این عمل در سطوح کوچک به کمک داس و در سطوح وسیع بوسیله ی ماشین های
برداشت مخصوص صورت می گیرد.

فرآوری
برگ های این گیاه دارای
اسانس، تانن، فلاونوئیدها، ساپونین و آلکالوئید (رزماریسین) می باشند.
اسانس این گیاه دارای اهمیت فراوانی است و کاربردهای فراوانی نیز دارد.

خواص درمانی و کاربردها
دمکرده ی
برگ های این گیاه به عنوان ضد نفخ، ضد اسپاسم دستگاه گوارش و ... کاربرد
دارند و این دمکرده در مصرف خارجی برای تقویت موی سر کاربرد دارد. اسانس
گیاه بطور گسترده در صنایع آرایشی و بهداشتی استفاده می گردد و داروهایی
از این گیاه در کشورمان تولید می گردد (مانند قطره رزمارینوس) که اکثرا
برای تقویت موی سر و جلوگیری از ریزش مو می باشد.




احتیاطات مصرف: مصرف این گیاه بصورت خوراکی در زمان بارداری ممنوع اعلام شده است و همچنین مصرف زیاد آن سبب مسمومیت می گردد.
مقدمه
گیاه رزماری از قدیم الایام مورد توجه مردم بوده است. لیكن از آن به عنوان
دارو استفاده نمیشده وعموماً در مراسم تشریفاتی و جشنها ، بعنوان سمبل
عشق و علاقمندی به كار میرفته است. رومیان قدیم برای اولین بار به كشت
این گیاه اقدام نمودند و بتدریج در قرن اول میلادی به خواص درمانی این
گیاه پی بردند و از آن پس این گیاه نیز بعنوان گیاه دارویی شناخته شد.
خصوصیات گیاه شناسی
اكلیل كوهی (Rosmarinus officinalis)
، گیاهی است خشبی، چند ساله، همیشه سبز و متعلق به تیره نعناع (Lamiaceae)
، منشأ این گیاه مناطق آهكی نواحی مدیترانه گزارش شده است. ارتفاع این
گیاه بستگی به شرایط اقلیمی محل رویش داشته و بین 1 تا 2 متر متغیر است.
برگها سبز رنگ، متقابل، باریك ، بلند و نوك تیز است. سطح رویی برگ صاف و
فاقد كرك است در حالی كه پشت برگ سفید رنگ و پوشیده از كرك می باشد. گلها
كوچك و آبی رنگ بوده و اواخر بهار از لابلای برگها خارج می شود. گلها به
ندرت سفید رنگ است. گلهای این گیاه نوش فراوانی تولید كرده و شدیداً عسل
آور است (شكل 1).

شكل 1- گیاه اكلیل كوهی
مواد موثره
برگها وگلهای این گیاه حاوی مواد موثره هستند . از اینرو پیكر رویشی
اكلیل كوهی از بوی مطبوعی برخوردار است . مواد موثره این گیاه را اسانس،
تانن و مواد تلخ تشكیل میدهد . مقدار اسانس دربرگهای خشك بین 5/0 تا 5/1
درصد می باشد. مهمترین تركیبات اسانس را سینئول (cineole)، كامـفور
(camphor)، بورنـیل استات (bornyl acetate) و اسید رزماریك تشكیل
می دهد. تركیبات دیگر گیاه را موادی نظیر فلاونوئیدهای آپی ژنین، روتین،
لوتئولین و كومارین های آمبلی فرون، هرنیارین تشكیل و اسیدهای گیاهی نظیر
اسید كافئیك نیز در برگهای این گیاه وجود دارد (شكل 2).
شكل 2- ساختمان شیمیایی مواد موثره پیكر رویشی اكلـیل كوهی
اثر درمانی
تركیبات موجود در عصاره اكلیل كوهی به سبب تحریك متابولیسم و تسریع گردش
خون سبب گشادكنندگی عروق و مویرگها شده و بدین ترتیب باعث تقویت و شادابی
پوست و مو می گردد. این عصاره از ریزش مو جلوگیری كرده و لذا در تولید
فرآورده هـای بهداشتی و آرایشی بر روی مو و پوست معمولی و چرب كاربرد
زیادی دارد.
سایركاربردها
از گیاه رزماری همچنین در درمان فشار خون، نفخ و بی اشتهایی استفاده
میشود. مصرف موضعی آن نیز دردرمان دردهای عضلانی و بیماریهای رماتیسمی
كاربرد دارد. اسانس این گیاه خاصیت ضد باكتریایی و ضد قارچی شدید داشته و
بعنوان طعم دهنده در داروهای بد مزه بكار میرود. همچنین مواد مؤثره این
گیاه خاصیت نگاهدارندگی شدید داشته و در صنایع غذایی و كنسرو سازی كاربرد
فراوانی دارد.

از برگهای خشک و گاهی تازه این گیاه در طب سنتی استفاده میشود. اکلیل کوهی اشتها آور ادرار آور است. صفرا را افزایش میدهد. اعصاب را تقویت می کند و برای طپش قلب و تقویت معده و ورم کلیه مفید می باشد. دم کرده آن:
یک مشت از گیاه خشک شده را در نیم لیتر آب بجوشانید و پس از سرد شدن مصرف نمایید.
نوشته شده توسط : فرشید احمدی



