من با غزلی قانعم و با غزلی شاد
تا باد ز دنیای شما قسمتم این باد
ویرانه نشینم من و بیت غزلم را
هرگز نفروشم به دو صد خانه ی آباد
من حسرت پرواز ندارم به دل آری
در من قفسی هست آه می خواهدم آزاد
ای بال تخیل ببر آنجا غزلم را
آش مردم آزاده بگویند مریزاد
من شاعرم و روز و شبم فرق ندارد
آرام چه می جویی از این زاده ی اضداد ؟
می خواهم از این پس همه از عشق بگویم
یك عمر عبث داد زدم بر سر بیداد
مگذار آه دندانزده ی غم شود ای دوست
این سیب آه ناچیده به دامان تو افتاد
نوشته شده توسط : فرشید احمدی
