از آرایه های ادبی است ادعای وجود ویژگی را گویند در
کسی یا در چیزی به اندازه ای که به دست آوردن آن ویژگی در آن کس یا چیز به آن
اندازه نا ممکن باشد. اغراق معمولاً باعث خیال انگیز شدن شعر و نثر می شود. شاعر
به یاری اغراق معانی بزرگ را خرد و معانی خرد را بزرگ می نماید ، زیبایی اغراق در
این است که غیر ممکن را به گونه ای ادا کند که ممکن به نظر رسد. اغراق مناسب ترین
آرایه ادبی برای حماسه است.
بخواهد هم از تو
پدر کین من چو
بیند که خشت است بالین من
که گفتت برو دست
رستم ببند نبستد
مرا دست چرخ بلند
که کند این
پسندیده دندان پیل که
افکند در موج دریای نیل
که با تیر او گبر
چون باد بود گذر
کرد اگر کوه پولاد بود
یکی کوه یابی مر
او را به تن برو
کتف و بالش بود ده رسن
کنون تا به نزدیک
کاووس کی صد
افکنده فرسنگ نجشیده پی
و گر کژی آری به
گفت اندرون روان
سازم از چشم تو جوی خون
وزان بگذری رود
آب است پیش که
پهنای او از دو فرسنگ بیش
وز آن روی بز گوش
تا نرم پای چو
فرسنگ سیصد کشیدی سرای
پراکنده در پادشاهی سوار همانا که هستش هزاران هزار
نوشته شده توسط : فرشید احمدی
