زنال

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

اسطوخودوس فرانسوی (اسطوخودوس حقیقی)

 

Lavandula angustifolia

Syn: L.vera , L.officinalis , L.spica

True Lavender

Lamiaceae

معرفی و گیاهشناسی
گیاهی است خشبی و چند ساله با ارتفاع 40 تا 60 سانتیمتر، دارای سیستم ریشه ی طویل که می تواند از عمق 3 تا 4 متری آب جذب کند. برگ هایش نیزه ای شکل و به رنگ سبز تیره است که دارای کرک های فراوانی هستند و به همین دلیل به رنگ خاکستری تا نقره ای دیده می شوند. گل ها به رنگ آبی متمایل به بنفش می باشند که به صورت گل آذین خوشه بر روی ساقه ی گل دهنده ظاهر می شوند. میوه اش از نوع فندقه می باشد که به رنگ قهوه ای تیره دیده می شود. وزن هزار دانه اش 85/0 تا 1/1 گرم است.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
اسطوخودوس فرانسوی بومی ایران نیست ولی بطور تقریبا گسترده ای برای استفاده های دارویی و زینتی در کشورمان کشت می شود. این گیاه بومی مناطق خشک و نیمه خشک جنوب اروپا است.

کاشت، داشت و برداشت
تکثیر این گیاه به دو صورت انجام می شود: الف) تکثیر به وسیله ی بذر به روش غیر مستقیم (کشت در خزانه و سپس انتقال نشاءها به زمین اصلی).
ب) تکثیر به روش غیرجنسی (قلمه) که قلمه ها را از ساقه های سبز و جوان گیاهان یک ساله و یا از ساقه های خشبی گیاهان 4 تا 5 ساله تهیه می کنیم.

در مرحله داشت مبارزه با علف های هرز، افزودن کود، برگرداندن خاک بین ردیف ها و هرس بوته ها در سال اول و دوم برای افزایش کمیت و کیفیت محصول ضروری می باشد.

برداشت شامل جمع آوری ساقه های گل دهنده ی دارای گل می شود که توسط داس یا ماشین های برداشت انجام می گیرد.

فرآوری
اسانس اسطوخودوس فرانسوی از تقطیر سرشاخه های گل دار با بخار آب حاصل می گردد. اگر این عمل در محل برداشت محصول صورت بگیرد، بازده ی بیشتری خواهد داشت. برگ ها و گل های این گیاه دارای 5/0 تا 5/1 اسانس، کومارین، فلاونوئید، استرول و تانن هستند.

خواص درمانی و کاربرد
اسانس این گیاه دارای خواصی چون آنتی باکتریال قوی، آرام بخش و موثر در درمان رماتیسم است. اسانس این گیاه بطور بسیار گسترده در فرآورده های آرایشی و بهداشتی کاربرد دارد.

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

افسنطین (افسنتین)

Artemisia absinthium

Worm wood – Mugwort

Asteraceae

 

 

معرفی و گیاهشناسی
یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی شناخته شده در جهان است که در اکثر آثار دانشمندان قدیم نام آن آمده است. افسنطین گیاهی است چندساله و علفی از خانواده ی کاسنی (مرکبان) با ارتفاع 50 تا 100 سانتی متر که دارای برگ ها و ساقه های نقره ای رنگی می باشد. گلچه های زبانه ای و لوله ای شکل در این گیاه به فرم گل آذین کاپیتول (کلاپرک) دیده می شوند. میوه اش فندقه ای به رنگ قهوه ای روشن می باشد که تصویر آن در پائین آمده است.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
افسنطین بومی مناطق معتدل آسیا و اروپا است و در کشورمان بطور وحشی در استان های مازندران، گیلان، اردبیل، آذربایجان و ... یافت می شود. افسنطین گیاهی حساس به سرما، مقاوم به خشکی و کم آبی است.

کاشت، داشت و برداشت
افسنطین به دو صورت کلی تکثیر می گردد: الف) بوسیله ی بذر به صورت کشت غیرمستقیم  ب) بوسیله ی تقسیم بوته در اوایل بهار
در تکثیر با بذر معمولا بذور را در اوایل بهار در خزانه هوای آزاد کشت می نمایند و نشاهای حاصله را در پائیز به زمین اصلی منتقل می نمایند. تقسیم بوته شامل تقسیم گیاهان 3 تا 4 ساله به 10 تا 15 گیاه کوچک می گردد که در زمین اصلی کشت خواهند شد.
برداشت شامل قطع گیاهان از ارتفاع 40 سانتی متری زمین می باشد که معمولا در زمان گل دهی گیاه این عمل انجام می گردد.

فرآوری
برگ ها و سرشاخه های این گیاه دارای ترکیباتی چون اسانس، مواد تلخ (آبسینتین و آستابسین)، ویتامین های ب و ث و ... می باشند. اسانس این گیاه از تقطیر برگ ها و اندام های خشک گیاه با بخار آب بدست می آید.

خواص درمانی و کاربرد
عمده ترین خواص درمانی این گیاه که در پزشکی سنتی و نوین مطرح می باشد عبارتند از: ضد کرم (نام انگلیسی این گیاه  Worm woodبیانگر این خاصیت است)، اشتها آور و کمک کننده به هضم غذا، تنظیم کننده ی قاعده گی در زنان و ضدعفونی کننده.
نحوه ی مصرف: 5/0 تا 2 گرم گیاه خشک شده به صورت دمکرده در روز.
احتیاطات مصرف: مصرف این گیاه در دوران بارداری و شیردهی ممنوع اعلام شده است. مصرف زیاد و یا طولانی مدت آن سبب نوعی اعتیاد (به دلیل وجود ترکیب تویون) و باعث بروز بیماری های عصبی و مسمومیت در انسان می گردد.

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

پنیرک گیاهی علفی است پایا با ریشه‌ای دوکی شکل .

ساقه‌ای بالا رونده و پوشیده از پرز است وگلهای آن صورتی می‌‌باشد. 

نام آذربایجانی اش اَمَن کوُمَنجی Aemaenkömaenjiاست.

خواص درمانی:

مداوای مجاری فوقانی تنفسی.

 درمان معده و روده.

 ملین و خلط‌آور می‌‌باشد.

---

پنیرک صحرایی ـ تیره پنیرکان ـ زمینهای بایر ـ تابستان ـ پایا

نام علمی: Malva officinalis; Malva sylvestris
فرانسه: Grande mauve, Mauve sauvage
انگلیسی: Common mallow, Marsh mallow

موارداستعمال: مُسَکِّن و نرم کننده است و در بیماریهایی که همراه باالتهاب و ورم مخاط اند استعمال می شود. اثر آن به عنوان داروی بیماریهای سینه، مُلیّن و مُدِرّ ملایم بسیار خوب است.
استعمال خارجی: برگها و گلها در حمام دادن یا کمپرس به کارمی روند. گلها و برگهای نرم شده را به صورت مرهم مستقیماً روی موضع قرارمی دهند. یا درموقع دندان درد و درد لثه، چند گل نرم شده را برای تسکین درد در دهان می گذارند .
مواد شیمیایی شناخته شده در گیاه پنیرک صحرایی: مام گیاه دارای مواد موثر است. اما گلها، که دارای مقدار زیادی مواد لعاب دارـ صمغ دارهستند، بر دیگرقسمتهای گیاه ترجیح دارند.

---

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

    ---- علف هفت بند ----

 

                        نام دیگر این گیاه گندم بالا رونده است . ادرار آور است و باعث تصفیه
                        كامل خون مىگردد باید ریشه هاى علف هفت بند را جوشانید و آنرا تكه
                        تكه كرد تا شیره آن بخوبى خارج شود.
                    
                       این گیاه براى درمان بیماریهاى كبدى, مثانه, یرقان, سنگ كیسه صفرا,
                       اولسر مثانه, قولنجهاى كلیوى و  همچنین براى درمان سللولیت, نقرس  و
                       حبس البول موثر است و بهتر است كه با جوشانده نعناع مخلوط گردد.
    
                       خواص این گیاه همانند كاسنى است براى بهتر شدن  مزه اش میتوان  با  
                       شیرین بیان یا پوست لیمو خورد.

  

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

رزماری (رومارن - اکلیل کوهی)

Rosmarinus officinalis

Rosemary

Lamiaceae

معرفی و گیاهشناسی
رزماری گیاهی است چندساله و به فرم بوته ای که در تمامی فصل های سال سرسبز می باشد. برگهای باریک آن به صورت متقابل بر روی ساقه قرار می گیرند و گل های این گیاه به رنگ آبی مایل به بنفش می باشند. از خصوصیات این گیاه بوی فراوان برگ ها می باشد که آن را به عنوان یک گیاه معطر مشهور نموده است.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
رزماری گیاهی است مقاوم به سرما و شرایط خشکی و این خصوصیت ها سبب شده است که در اکثر مناطق قابل کشت باشد. رزماری بومی مناطق مدیترانه است و در اکثر مناطق کشورمان به صورت محدود یا وسیع کشت می گردد. رزماری در بسیاری از کشورهای اروپایی به صورت وسیع کشت می شود.

کاشت، داشت و برداشت
رزماری بندرت و در شرایط خاصی تولید بذر می نماید و روش مرسوم تکثیر این گیاه قلمه می باشد. سرشاخه ها و برگ های این گیاه در اوایل دوره گلدهی برداشت می شوند که این عمل در سطوح کوچک به کمک داس و در سطوح وسیع بوسیله ی ماشین های برداشت مخصوص صورت می گیرد.

 

فرآوری
برگ های این گیاه دارای اسانس، تانن، فلاونوئیدها، ساپونین و آلکالوئید (رزماریسین) می باشند. اسانس این گیاه دارای اهمیت فراوانی است و کاربردهای فراوانی نیز دارد.

خواص درمانی و کاربردها
دمکرده ی برگ های این گیاه به عنوان ضد نفخ، ضد اسپاسم دستگاه گوارش و ... کاربرد دارند و این دمکرده در مصرف خارجی برای تقویت موی سر کاربرد دارد. اسانس گیاه بطور گسترده در صنایع آرایشی و بهداشتی استفاده می گردد و داروهایی از این گیاه در کشورمان تولید می گردد (مانند قطره رزمارینوس) که اکثرا برای تقویت موی سر و جلوگیری از ریزش مو می باشد.

 

احتیاطات مصرف: مصرف این گیاه بصورت خوراکی در زمان بارداری ممنوع اعلام شده است و همچنین مصرف زیاد آن سبب مسمومیت می گردد.

---

مقدمه
گیاه رزماری از قدیم الایام مورد توجه مردم بوده است. لیكن از آن به عنوان دارو استفاده نمی‌شده وعموماً در مراسم تشریفاتی و جشن‌ها ، بعنوان سمبل عشق و علاقمندی به كار می‌رفته است. رومیان قدیم برای اولین بار به كشت این گیاه اقدام نمودند و بتدریج در قرن اول میلادی به خواص درمانی این گیاه پی بردند و از آن پس این گیاه نیز بعنوان گیاه دارویی شناخته شد.

خصوصیات گیاه شناسی
     اكلیل كوهی (Rosmarinus officinalis) ، گیاهی است خشبی، چند ساله، همیشه سبز و متعلق به تیره نعناع (Lamiaceae) ، منشأ این گیاه مناطق آهكی نواحی مدیترانه گزارش شده است. ارتفاع این گیاه بستگی به شرایط اقلیمی محل رویش داشته و بین 1 تا 2 متر متغیر است. برگها سبز رنگ، متقابل، باریك ، بلند و نوك تیز است. سطح رویی برگ صاف و فاقد كرك است در حالی كه پشت برگ سفید رنگ و پوشیده از كرك می باشد. گلها كوچك و آبی رنگ بوده و اواخر بهار از لابلای برگها خارج می شود. گلها به ندرت سفید رنگ است. گلهای این گیاه نوش فراوانی تولید كرده و شدیداً عسل آور است (شكل 1).

شكل 1- گیاه اكلیل كوهی

مواد موثره
     برگها وگلهای این گیاه حاوی مواد موثره هستند . از اینرو پیكر رویشی اكلیل كوهی از بوی مطبوعی برخوردار است . مواد موثره این گیاه را اسانس، تانن و مواد تلخ تشكیل میدهد . مقدار اسانس دربرگهای خشك بین 5/0 تا 5/1 درصد می باشد. مهمترین تركیبات اسانس را سینئول (cineole)، كامـفور (camphor)، بورنـیل استات (bornyl acetate) و اسید رزماریك تشكیل
می دهد. تركیبات دیگر گیاه را موادی نظیر فلاونوئیدهای آپی ژنین، روتین، لوتئولین و كومارین های آمبلی فرون، هرنیارین تشكیل و اسیدهای گیاهی نظیر اسید كافئیك نیز در برگهای این گیاه وجود دارد (شكل 2).
 

شكل 2- ساختمان شیمیایی مواد موثره پیكر رویشی اكلـیل كوهی

اثر درمانی
تركیبات موجود در عصاره اكلیل كوهی به سبب تحریك متابولیسم و تسریع گردش خون سبب گشادكنندگی عروق و مویرگها شده و بدین ترتیب باعث تقویت و شادابی پوست و مو می گردد. این عصاره از ریزش مو جلوگیری كرده و لذا در تولید فرآورده هـای بهداشتی و آرایشی بر روی مو و پوست معمولی و چرب كاربرد زیادی دارد.

سایركاربردها
از گیاه رزماری همچنین در درمان فشار خون، نفخ و بی اشتهایی استفاده می‌شود. مصرف موضعی آن نیز دردرمان دردهای عضلانی و بیماریهای رماتیسمی كاربرد دارد. اسانس این گیاه خاصیت ضد باكتریایی و ضد قارچی شدید داشته و بعنوان طعم دهنده در داروهای بد مزه بكار می‌رود. همچنین مواد مؤثره این گیاه خاصیت نگاهدارندگی شدید داشته و در صنایع غذایی و كنسرو سازی كاربرد فراوانی دارد.

---

از برگهای خشک و گاهی تازه این گیاه در طب سنتی استفاده میشود. اکلیل کوهی اشتها آور ادرار آور است. صفرا را افزایش میدهد. اعصاب را تقویت می کند و برای طپش قلب و تقویت معده و ورم کلیه مفید می باشد. دم کرده آن:
    یک مشت از گیاه خشک شده را در نیم لیتر آب بجوشانید و پس از سرد شدن مصرف نمایید.

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

•    پیامبر خدا (صلی الله علیه واله):« هر کس به مدت چهل روز هر صبح یک مثقال هزار اسپند* حل شده در آب بخورد نور حکمت در دلش روشن می شود و از هفتاد و دو بیماری که کمترین آنها جذام است ایمنی می یابد.»
•    پیامبر خدا (صلی الله علیه واله):« هزار اسپند هیچ بوته و برگ و میوه ای نمی رویاند مگر این که فرشته ای بر آن گماشته شده است تا زمانی که بدان کس که می رسد برسد یا خرد شود. در تنه و ریشه های آن رازی نهفته است و در دانه ی آن درمان هفتاد و دو درد است . و با آن و با  کندر درمان کنید.»

•    امام علی (علیه السلام):« ..... ریشه ی هزار اسپند نشاط آور و شاخه ی آن درمان هفتاد و دو درد است.»
•    امام صادق(علیه السلام) :«..... شیطان نیز از خانه ای که در آن هزار اسپند است هفتاد خانه دور می شود و آن شفای هفتاد بیماری است که کمترین آنها جذام است پس از آن غفلت نورزید .»
•    محمد بن حکم نقل می کند که: یکی از پیامبران الهی از ترسو بودن امت خود به درگاه خداوند نالید خداوند به او چنین وحی فرستاد:« به امتت فرمان بده که هزار اسپند بخورند در روایتی دیگر است:« به آنان بفرما که هزار اسپند برگیرند و بخورند چرا که مرد را شجاعت می افزاید. »
*هزار اسپند : حرمل اسفند سفند اسپند و سپند سوختنی. چیزی است که سوزند دفع چشم زخم را.

---

 

 

Peganum Harmala (L.)

 

Syrian Rue (En.)

 

Harmal (Fr.)

 

 

 

 

 

 

اسپند در دشت بكوا و مزار شریف به وفرت پیدا میشود. هكذا در زمینهای بایر عربستان، بحیره مدیترانه و تركیه خیلی زیاد است.
مردم ما اكثر آنرا برای، دفع بدبوئی خانه بكار میبرند، و هم در محیط ما شكل عنعنوی دیگری دارد كه آنرا برای دفع نظر بد دود مینمایند، و روغن آنرا ضد سیاتیك استعمال میكنند.
اسپند از جمله نباتات كاملا طبی بوده، و دود آن انتی سپتیك میباشد، و بهترین دوا در طب یونانی محسوب شده است.
اسپند دارای الكالوئیدهای مانند هارمین(Harmine) میباشد. پوست اسپند جهت صرع (میرگی)، فلج، عرق النسا (سیاتیک) نافع بوده استعمال میشود، همچنان برای جنون وسایر امراض بارده دماغ و اعصاب، رفع استسقا، یرقان بكار میرود. هرگاه قدری اسپند را بین آب جوشانده وصاف نمایند و آب آنرا باعسل وروغن كنجد مخلوط نمایند و محلول مذكور در مواقع زهریت غذا در معده، استعمال نمایند قی آور خوبست.
در حدود یك مثقال اسپند هرگاه پانزده شب متواتر خورده شود مریضی عرق النساء را تداوی خواهد كرد.
دانه های اسپند خواب آور، معرق، ضد كرم وكرم كدو دانه، قاعده آور، ضد باد امعا، نرم كننده سینه، زیاد كننده شیر مادران شیرده، زیاد كننده ادرار، مسهل سودا و بلغم میباشد. بر علاوه جهت صرع وهستری، فلج، جنون وسایر امراض دماغی و عصبی خوردن دانه های آن مفید است.
(۲۵) گرام اسپند در (۱۲۰) ملی لیتر آب جوش داده بعد از صاف نمودن با یكصد گرام عسل و (۷۰) گرام روغن كنجد مخلوط نموده روزانه سه قاشق خورده شود و این عمل مدت یكماه دوام كند نفس تنگی ضیق النفس را در مان مینماید، علاوتاً سرفه خشك و مرطوب را علاج خوبی است.
تقریباً مقدار (۲۰) گرام اسپند بداخل یك لیتر آب انگور جوش داده شود، تا (۱۵۰) گرام آب آن باقی بماند، اگر این محلول روزانه ۱۵ گرام در مدت یكماه خورده شود، جهت مرض هستری مفید ثابت میشود.
دود اسپند ضد مكروب و ضد حساسیت است، آنانیكه آنرا دود میكنند به غلط نرفته اند.

اسپند یا: اسفند یا اسپن

---

خواص این گیاه ضد درد و ادرار آور است. اشتها را زیاد می کند. و جریان خون در موی رگ را زیاد می کند. اما مصرف زیاد ایجاد سم میکند. و مصرف آن برای زن های حامله ممنوع است. اغلب خانواده ها آن را روی ذغال سرخ شده میریزند و در محیط خانه و اطراف اشخاص میگر دانند تا از چشم بد در امان بمانند.

نوشته شده توسط : فرشید احمدی

آویشن به صورت دم گرده مورد استفاده قرار میگیرد.
یک قاسق غذا خوری آن را در یک لیتر آب بجوشانید و بگذارید دم بکشد . دم کرده آویشن برونشیت و اقسام سرفه ها و اسهال و بیماری گوارشی و نارسایی کبد را درمان می کند. خاصیت ضد سم و ضد نفخ دارد ، برای درمان بیماری های رحم مورد استفاده قرار می گیرد. دل درد و گریپ ، آسم و ورم امعاء نیز با مصرف این گیاه معالجه می شود. نوع دیگر این گیاه آویشن صحرایی می باشد که تقریباً خواص مشابهی دارند . از دم کرده رقیق آویشن می توان بجای چای روزانه استفاده کرد. شربت آویشن نیز چنین خواصی را دارد.
تنها تفاوت انواع آوییشن مزاج اوناست که سرد یا گرم یا خنثی هستند.

---

آویشن با نام علمی Thymos یکی از گیاهان دو لپه است. اسم این گیاه از لغت یونانی Thymos گرفته شده که به معنای جرات و قدرت است و می‌تواند نمادی برای اثر دارویی و شفابخشی این گیاه باشد. این گیاه از خانواده نعنائیان ( Lamiaceae ) و منشاء پیدایش آن مناطق دریای مدیترانه است. این گیاه از گیاهان چند ساله بوده و تا ارتفاع ۴۰ سانتیمتر رشد می‌کند و بر روی شاخه‌های کوچک و چوبی‌اش ، برگهای نوک تیز به رنگ سبز تیره می‌رویند.

  از برگهای بسیار خوش عطر آن اغلب به عنوان ادویه یا دارو استفاده می‌شود. از گلهای سفید متمایل به صورتی رنگ آن در تابستان بوی شامه نوازی به مشام می‌رسد. گونه‌های بی‌شمار و متفاوتی از انواع این گیاه وجود دارد. عصاره این گیاه عطر تندی دارد و نوع تازه آن از عطر بیشتری برخوردار است.

 

آویشن کوهی :

  آویشن کوهی یکی از گیاهان زیبا و معطر است که در اکثر مناطق معتدله رویش دارد. نمونه اهلی این گیاه آویشن شیرازی است که به صورت کشت داده شده مورد بهره برداری قرار می‌گیرد و در شیراز کشت می‌شود. از نظر شکل ظاهری و طعم این دو نوع آویشن باهم فرق دارند. البته خواص درمانی آویشن کوهی بسیار بیشتر از آویشن شیرازی است.

خواص دارویی :

  این گیاه بوی بسیار مطبوع و مزه تندی دارد و به خاطر خاصیتش در شدت دادن به جریان خون ، به هر عضوی که مالیده شود خون به آن طرف سرازیر می‌شود. برای ریزش مو ، جوشانده این گیاه استفاده می‌شود تا جریان خون را در آن قسمت بیشتر کرده و پیاز مو تغذیه شود. این گیاه داروی بسیار خوبی برای دستگاه تنفسی و بیماریهایی از قبیل زکام ، برونشیت ، آسم ، گریپ است. همچنین این گیاه داروی خوبی برای معده می‌باشد و ناراحتیهای معده را از نظر هضم ، نفخ بطور کلی برطرف می‌کند.

آویشن باغی :

خصوصیات گیاه شناسی :

  آویشن باغی گیاهی خشبو ، چند ساله و متعلق به خانواده نعناع (Lamiaceae) می‌باشد. منشأ این گیاه نواحی مدیترانه گزارش شده است. ارتفاع این گیاه متفاوت و بین ۲۰ تا۵۰ سانتی‌متر است. برگها کوچک ، متقابل و کم و بیش نیزه‌ای شکل بوده و پوشیده از کرکهای خاکستری رنگ است. گلها کوچک ، سفید ، ارغوانی یا صورتی است که در قسمت فوقانی ساقه‌هایی که از بغل برگها خارج می‌شوند روی چرخه‌هایی به صورت مجتمع پدیدار می‌شوند. میوه دراین گیاه فندقه به رنگ قهوه‌ای تیره بوده و طول آن یک میلی‌متر است. داخل میوه‌ ۴ دانه به رنگ قهوه‌ای تیره وجود دارد. وزن هزار دانه ۰.۲۵ تا ۰.۲۸ گرم است.

مواد موثر :

  پیکر رویشی آویشن باغی حاوی مواد موثر واز نوع اسانس می‌باشد. اسانس این گیاه زرد رنگ بوده و مقدار آن بین ۱ تا ۲ درصد متغیر است. مهمترین اجزاء تشکیل دهنده اسانس را تیمول ، کارواکرول و پاراسیمول تشکیل می‌دهد. پیکر رویشی همچنین حاوی تانن ، فلاونوئید ، ساپونین و نیز مواد تلخ می‌باشد.

اثر درمانی :

  مواد موثر آویشن باغی خلط آور بوده و برای معالجه سرفه مورد استفاده قرار می‌گیرد. از تنتور و عصاره‌های الکلی پیکر رویشی این گیاه برای معالجه سرفه ، گلودرد ، برونشیت و آسم استفاده فراوان می‌شود.

سایر کاربردها :

  مواد موثر آویشن باغی درصنایع غذایی به مقادیر فراوان کاربرد دارد. از تیمول و کارواکرول آن به عنوان نگهدارنده مواد غذایی در صنایع غذایی استفاده می‌شود. اسانس آویشن باغی همچنین خاصیت شدید ضد باکتریایی و ضد قارچی دارد. از مواد مؤثره این گیاه در صنایع آرایشی و بهداشتی و در تهیه کرم‌ها ، عطرها ، لوسیونها ، دهانشویه‌ها و پماد استفاده می‌شود. از اسانس این گیاه به عنوان آروماتراپی (درمان با مواد معطر) استفاده شده و درخمیر دندان نیز به عنوان یک ماده ضد باکتری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فرآورده‌ها :

  از این گیاه داروهایی به شکل شربت ، قرص مکیدنی ، بخور ، قرص ، اسانس و همچنین ترکیبات آروماتراپی تهیه می‌شود. از عصاره‌های آبی ، آبی – الکلی و پروپیلن گلایکولی آویشن باغی نیز در تهیه شامپو ،‌کرم، پماد و دیگر فرآورده‌های استفاده فراوان می‌شود.

استفاده در آشپزی :

  در حال حاضر ، بسیاری از غذاهای کشورهای جنوب اروپا بدون آویشن معنی و مفهوم خود را از دست می‌دهند. این گیاه تقریبا در ترکیبات ادویه‌ای ، نقش اساسی دارد و در آشپزی غذاهای سنگین از آن استفاده فراوانی می‌شود. آویشن علاوه بر بهبود طعم غذا ، باعث سرعت بخشیدن به عمل هضم نیز می‌شود. مصرف آن ، مخصوصا در وعده‌های غذایی سنگین توصیه می‌شود.

 

از لحاظ طعم ، این گیاه با ریحان ، نوعی آلو ، جوز هندی ، اکلیل کوهی و مریم گلی شباهت دارد. از آویشن در این غذاها استفاده می‌شود: سرخ کردنیها ( مخصوصا گوشت بزغاله) ، ماهی ، پرنده ، سس اسپاگتی ، سس گوجه فرنگی ، سوپ سبزیجات ، سالاد ، غذاهای قارچ‌دار ، گوشت چرخ کرده در حجم زیاد ، خورشتها و غذاهای سیب زمینی‌دار. این گیاه باید دور از نور و رطوبت و در شیشه‌های ضخیم و سربسته یا قوطیهای فلزی نگهداری شود.

---

این آویشن آویشن کوهی (کاکوتی آنخ) نام دارد که ذات گرم دارد و اثر بخشی قوی:

کاکوتی، آنخ و یا آویشن کوهی در بسته بندی شکیل در دو اندازه نیم کیلو و یک کیلو.
کاکوتی (Thymus Vulgaris) یکی از گیاهان دارویی از تیره نعنائیان است.

این گیاه چند ساله است وبوته‌های آن پرپشت و ارتفاع آن بین ?? تا ?? سانتی متر می‌‌باشد.

خواص درمانی: گرم و خشک ضد باکتری خلط آور ضد سرما خوردگی و ضد عفونی کننده روده.

از برگ‌های خشک‌شده و خردشده کاکوتی به عنوان طعم‌دهنده در دوغ استفاده می‌شود.

طعم دهنده بسیار خوشبوی چای!
برای رفع خستگی مفرط .

نوشته شده توسط : فرشید احمدی